QT interviewt: Giovanca!

‘A voyeur in the subway, silence in the storm, a beauty with a note block who
contemplates the world around her..’ is een van de slotzinnen van je ‘bio’. We
gaan even terug in de tijd: hoe kreeg je het idee om je internationale
subway-ervaringen te vertalen naar je album Subway Silence?

Het gebeurde eigenlijk een beetje vanzelf. Het was de eerste zin die mij te binnen
schoot toen ik aan mijn albumtitel dacht. Ik herinnerde me de vele momenten waarop
ik in metro’s, bussen maar ook vliegtuigen zat, met een boekje waar ik teksten in
opschreef. Hoe vaak ik in een bewegende ruimte vertoefde, omringd door allerlei
vreemde mensen, soms zelfs op een paar centimeter afstand en toch in mijn eigen
wereldje. De één verdwijnt in een boekje, de ander dut weg, weer een ander
telefoneert en tientallen hoofden op een rij bewegen op afzonderlijke ritmes in hun
koptelefoon. Subway Silence staat voor precies die momenten, het staat voor ‘eigen
wereldje’. Het is niet individu versus massa, het is individu in de massa, dat is Subway Silence voor mij, onderdeel uitmaken van een groter geheel en daarbinnen je eigen coconnetje hebben.

Hoe bevalt de Subway Silence Tour waar je nu mee bezig bent tot op heden?

Het is superleuk! Dan sta je in Groningen, dan weer in Venlo, Breda, Utrecht, maar
ook Ottersum. De mensen zijn overal anders en dat is heel spannend voor de dynamiek
tussen mij en het publiek. Elke stad heeft een eigen vibe! Zo leuk is dat! Je kunt
mij overal neerzetten, als ik maar muziek kan maken.

Op dit moment ben je zoals gezegd aan het touren (de ‘tweede ronde’ van de Subway Silence Tour); zijn er ondertussen nieuwe muzikale projecten waar je ons deelgenoot van wilt maken?

Ik maak nu de clubtour af en dan staan de festivals voor de deur, die we inluiden
met 3 optredens op bevrijdingsdag (nl. Leeuwarden, Utrecht, Zwolle).
Ook ben ik bezig met een project voor Japan en met ‘Because I’m a girl’ (Plan
Nederland) waarvoor we dit jaar allerlei muzikale evenementen gaan organiseren om
aandacht te vestigen op de problematiek van meisjes in ontwikkelingslanden. Ik ben
mijn tweede album aan het plannen, maar omdat ik na de zomer wat buitenlandse
optredens in optie heb staan, pin ik mezelf niet vast op een bepaalde datum
Verder laat ik dingen graag gebeuren, dat hoort een beetje bij mij.

Hoe is de link met Japan ontstaan, voordat het album daar vorig jaar augustus werd ‘gedropped’?

Ze waren al geïnteresseerd voordat ik een album had opgenomen joh! Hoe tof is dat! Het
was daarna alleen maar leuker dat er ook een link met Benny Sings was. Japan is echt
het tofste wat mij in 2008 is overkomen!

De vorige vraag stelden wij, omdat je ook in Japan ‘hot’ bent of, zoals op je
website staat vermeld, ‘kawai’ (cute): liggen er plannen om dit jaar weer een tour
in Japan te gaan doen?

Als het aan mij ligt wel!!

Je hebt opgetreden bij North Sea Jazz 2008; wat was het eerste wat je dacht toen je hoorde dat je dit mocht doen en hoe heb je NSJ ‘08 beleefd als deelnemend artiest?

Ik was helemaal emotioneel. Het album was iets meer dan 3 maanden uit en ik had wel
vaker op North Sea Jazz gestaan met projecten, of als backgroundvocal, maar met
mijn eigen naam in de line up.. wauw. Ik herinnerde me meteen ook de oude NSJ-posters en -kaarten uit de tijd dat mijn vader er naar toe ging en ik een jong meisje was.. ja NSJ voelde ik echt in mijn maag. Backstage, ná het optreden, spraken twee medewerkers me aan; ze hadden net Angie Stone naar haar podium gebracht en Angie had gevraagd wie dat meisje daar op dat podium was. ‘Giovanca? Never heard of her, she’s great!’ (Ik vond dat natuurlijk een groot compliment, dat snap je wel!)

Vergelijken mag natuurlijk niet, maar we vragen het toch: hoe zie je (al) je
(uitverkochte) optredens in Japan in vergelijking tot de optredens tot nog toe in
Nederland?

Het zijn andere werelden. Andere mensen, die een andere manier van waardering laten
blijken. In Nederland staan mensen vaak gezellig met een biertje naar je optreden te kijken, kleppen er soms doorheen, komen met een groepje en willen het leuk hebben.
In Japan is men kritischer, stiller, jij bent de artiest en wat je doet zien zij
echt als een auditieve en visuele kunstvorm. Mensen luisteren, maar de voorwaarde is
eerder genieten dan per se uit je dak moeten gaan.
Beide werelden hebben hun charme. Japanse fans die vol bewondering kijken en hele
plakboeken van je maken tegenover een misschien iets minder verfijnde maar supergezellige Hollandse zaal.

Ook in Taiwan is je album vorig jaar november gereleased: ben je van plan de Aziatische markt te veroveren of heeft Subway Silence dit reeds op ‘eigen kracht’ gedaan?

Natuurlijk is het de kracht van het album Subway Silence! Het is feelgoodmusic, het doet z’n werk vanzelf.

Behalve op muzikaal gebied, ben je ook op andere gebieden actief: je schrijft blogs
voor de Viva-website, je hebt deelgenomen aan een MTV-programma ‘Because I’m a girl‘ en nog veel meer. Zou je ons over beiden iets meer willen vertellen en dan met name je drijfveer?

Schrijven doe ik van kleins af aan. Of het nou teksten voor nummers zijn of gedichten of korte verhalen: geen dág ben ik op pad zonder een notitieboekje in het voorvakje van mijn tas. Voor de Viva ben ik gevraagd om blogs over mijn dagelijks leven te schrijven en daar moest ik even een nieuwe vorm voor vinden. Het blad en de site hebben een bepaald publiek, een bepaald cultuurtje dus het was even aanpassen, inhoudelijk en ook qua stijl! Maar dat vind ik wel een uitdaging. Als ik voor een ander blad zou schrijven zou dat weer een heel ander karakter kunnen hebben.

Naast schrijven zijn ook projecten met en rondom jongeren een grote passie. En
‘Because I’m a girl’, ja dat is een hartzaak. Vanaf het moment dat ik met MTV naar
Sierra Leone afreisde was het voor mij duidelijk dat dit een project was waar ik me
nog heel lang voor zou gaan inzetten. Ik was al vaker in Afrika geweest om met
jongeren te werken en het combineren van muziek met het ‘empoweren’ van jongeren is
gewoon écht mijn ding. Nou ben ik afgestudeerd in de orthopedagogiek, dus alles komt
samen, werken met jongeren en muziek maken.

En als laatste, een belangrijke vraag met betrekking tot je gezondheid: hoever sta
je met je rijbewijs, gezien de spectaculaire ervaring bij GI:EL?

Haha, wat een actie was dat he? Zo suf!! Maar ik ben echt bang in auto’s dus als ik
rijlessen ga volgen moet dat bij een rijschool zijn die gespecialiseerd is in fobische
luitjes zoals ik!