Recensie: Lalah Hathaway “Self Portrait”

Voor veel artiesten is het moeilijk uit de schaduw van hun beroemde vader, moeder of ander familielied te stappen. Whitney Houston werd in het begin van haar carrière altijd gezien als het nichtje van Dionne Warwick. Janet Jackson als het zusje van Michael. Natalie Cole als de dochter van Nat ‘King’ Cole. En dan is er Lalah Hathaway. Op zeer jonge leeftijd verloor zij haar legendarische vader, de R&B/Soulartiest Donny Hathaway. Zijn onvergetelijke nummers hebben vandaag de dag nog steeds niet aan kracht ingeboet, en het was dan ook een soort van krachtmeting toen dochter Lalah in de voetsporen van haar vader trad. Al snel was er die overeenkomst in het stemgeluid: het sensuele, zachte in de stem van Donny was geëerfd door dochter Lalah.

In 1990 kwam haar debuut LP uit en ze werd door die plaat al snel tot de creme de la creme van de R&B Soul scene gezien. Toch werd ze niet zo bekend als haar vader dat was in zijn hoogtijdagen, en tussen het opnemen van 4 platen was ze veel achter de schermen te vinden. Marcus Miller, Mary J. Blige, Joe Sample, Meshell Ndegéocello en Take 6 mogen zich tot haar clièntele rekenen.

Hoewel ze nog steeds vergelijkingen met haar vader te verduren krijgt, heeft Lalah inmiddels een repetoire opgebouwd dat uit een geheel eigen sound bestaat. Veel van haar nummers trekken naar de contemporary Jazz kant, met een lichte R&B flow. Het is ook niet zo vreemd dat het jonge arrenbie huppelkutjesvolk nooit van haar gehoord heeft. Het is niet haar doelgroep en heeft voorheen ook nooit moeite gedaan die groep aan te spreken. Daar kan met album nummer 5, “Self Portrait” echter wel verandering in komen.

Al met de openingstrack (tevens eerste single) “Let Go” laat ze horen dat het tijd is voor wat meer R&B beats in haar repetoire. Met Rex Rideout en Rahsaan Patterson maakt ze een mellow vibe, die zo van de hand van Keith Crouch zou kunnen komen (echter aanwezig op andere tracks). Het nummer is fresh en laat Lalah van een optimistische kant zien.
“Breathe” is een midtempo Urban Soul nummer ook geproduceerd door Rex Rideout. In het nummer vertelt Lalah je, dat je hoe moeilijk de tijden ook zijn, je altijd even een moment moet nemen om op adem te komen. Even je ogen open doen, frisse lucht halen en de moed vinden om verder te gaan (“this ain’t the end of the road”). Something to think about.

Smooth Groove alert! “On Your Own” is een typische Lalah Hathaway ballad, waarin Lalah het tempo laat varen en het vooral rustig aan doet. Wel een beetje aan de feministische kant qua lyrics, maar het komt erop neer dat je op jezelf moet staan en jezelf moet vertrouwen. Opvallend is, dat dit nummer juist door een man is geschreven, Rahsaan Patterson. Echter, hij heeft nooit een geheim van z’n biseksualiteit gemaakt (Tevin Campbell).

“For Always” zoekt gelukkig weer wat tempo op, en once again Rex Rideout zorgt voor de productie. Zijn producties geven dit album een eigen geluid zonder dat Rideout in herhaling valt. Op dit nummer zijn goed die subtiele klanken in Lalah’s stem te horen waardoor ze zich makkelijk onderscheidt van de massa.

“That Was Then” is weer zo’n sensuele smooth groove waar Lalah’s fluwelen stem naadloos bij past. Het album is voor het overgrote deel autobiografisch en ook hier zingt Lalah over memories of the past. Met zo’n zachte sensuele stem kan ze bijna elk onderwerp aansnijden zonder dat je er depressief van wordt.

“Learning To Swim” is een nummer dat Lalah zelf heeft geproduceert. Het gaat over op je eigen benen leren staan. Net zoals zwemmen, kan iedereen voor je zeggen hoe het moet, maar het heeft pas nut als je het zelf doet. En als je het verleert bent, moet je het weer opnieuw aanleren.

“1 Mile” mag gerust één van de toppers van het album genoemd worden. De Funky, Soulvolle beat kickt right at the beginning in, en zou makkelijk een ghostproductie van Raphael Saadiq of J. Dilla kunnen zijn. De zware bass is herkenbaar en komt veel terug bij Modern Soul tracks. Geproduceerd door de relatief onbekende Terrance Edwards, is dit een nummer dat gaat over het volhouden “when the goin’ gets tough”. I love the beat.

“Little Girl” komt uit de pennen van Rahsaan Patterson en Sandra St. Victor. Soulzangeres St. Victor heeft meerdere nummers geschreven op deze plaat, maar op dit nummer zing je haar teksten toch wel makkelijk mee.

De Jazzballad “What Goes Around” spreekt een beetje voor zich. Iedereen kent het gezegde “what goes around, comes around” en in dit nummer wordt het toegepast op relaties. Het is een nummer dat productiewise wel topnotch is, alleen is het niet mijn ding en vind ik het niet echt tussen de overige nummers passen.

Op “Naked Truth” blijkt dat Keith Crouch (bekend van Brandy, Rahsaan Patterson en Tevin Campbell) nog steeds in staat is een dope productie af te leveren. Ook al is het meer dan 10 jaar geleden dat Crouch een populaire producer was, op “Naked Truth” lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. Lyrics zijn afkomstig van Sandra St. Victor en Rahsaan Patterson.

“Udo” is geen ode aan een Duitse ex van Lalah, maar een samensmelting van de woorden you en do. De beat lijkt een leftover van het Lucy Pearl album (but not in a bad way), en past zonder problemen bij de flow van Lalah. Once again één van de betere nummers op toch al een aardig goed album.

“Self Portrait” sluit af met een pareltje. “Tragic Inevitability” is een productie door de Amsterdamse Soulcats Liquid Spirits. Lalah kreeg de productie opgestuurd en zonder al te veel moeite wist ze hierbij de juiste lyrics te bedenken. Dit nummer is zowel productiewise als lyrically één van de beste nummers van deze plaat. Het doet me goed te weten dat er naast Nicolay nog talentvolle producers uit Nederland aan het opkomen zijn.

“Self Portrait” is Lalah’s eerste release op het vernieuwde legendarische Soul label Stax. De echte muziekkenner hoeft weinig woorden vuil te maken bij deze naam. Stax staat voor kwaliteit en vakmanschap. Angie Stone, Nikki Costa en Soulive gingen Lalah Hathaway voor en allen hebben inmiddels klasse albums afgeleverd, zodat Stax weer een label is geworden om rekening mee te houden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit een fan ben geweest van Lalah Hathaway. Haar muziek heeft me voorheen nooit echt aangesproken, net zoals muziek van Aretha Franklin, Lou Rawls en Branford Marsalis. Echter, de juiste combinatie van een goed productieteam en doordachte lyrics kunnen heel veel goeds doen. Natuurlijk speelt een beeldschone stem als die van Lalah daar ook een belangrijke rol in.

Een verrassend Soulvolle plaat.
Rating: 8/10