Recensie: Al Green “Lay It Down”

Een echte veteraan in het Soul genre komt dit jaar met een plaat die vriend en vijand verbaast. Waren zijn vorige twee platen “I Can’t Stop” (2003) en “Everything’s OK” (2005) nog voortzettingen van de 70’s magie die Green creëerde met long time collaborator Willie Mitchell, “Lay It Down” is echt een moderne Soulplaat geworden die moeiteloos de hedendaagse concurrentie aan kan gaan in de Soul scene. Respectabele artiesten als Ahmir “?uestlove” Thompson en James Poyser van The Soulquarians, Anthony Hamilton en Corinne Bailey Rae geven deze plaat net die injectie die het nodig heeft.

Voor wie is opgegroeid met Chris Brown, Beyoncé, Mario en Usher: Al Green is een Soulzanger die in de jaren ’70 hoogtij vierde met hits als “Here I Am”, “Tired Of Being Alone”, “Let’s Stay Together”, “I’m Still In Love With You”, “How Can You Mend A Broken Heart”, “Sha-La-La (Make Me Happy)” en ga zo maar door. Hier kwam abrupt een eind aan, toen hij een conflict had met een vriendin waarbij hij zware brandwonden opliep. Hij zag dit als een teken van God en werd een diepe gelovige. Hij maakte na dit incident nog wel Soul en Rhythm & Blues, maar hij was z’n magic touch kwijt en z’n hits bleven uit. Inhoudelijk werd zijn muziek ook steeds religieuzer, waar zijn fans niet bepaald op zaten te wachten. In de jaren ’80 en ’90 maakte Green nog wel platen en scoorde een paar hits, maar weg was het kassucces uit de beginjaren ’70. Pas in 2003, zijn reünie met producer Willie Mitchell op het prestigieuze platenlabel Blue Note werd pas duidelijk dat Reverend Al Green nog steeds die legendarische Soulartiest is die zijn grote schare fans zich herinneren. “I Can’t Stop” was een bejubelde plaat die vele prijzen won en Al Green was weer een belangrijke naam in de Soul scene. Hierna volgde het even meesterlijke “Everything’s OK” en zojuist verscheen “Lay It Down”.

Album breakdown:
- “Lay It Down” is een samenwerking tussen Al Green en Anthony Hamilton. Wat je gelijk opvalt is de grimy Southern Soul sound die je ongetwijfeld kent van de platen van Anthony Hamilton. Een tikkeltje droevig, smooth but slow maar druipend van de Soul. En daar is dan die legendarische stem van Al Green. Je herkent hem uit duizenden. James Poyser, Larry Gold en ?uestlove begrijpen precies welke sound geschikt is voor Al Green’s silky smooth voice. Dit is dan ook geen album dan stinkt van de Hip Hop beats: dit is true Southern Soul.. en dan ben ik pas bij het openingsnummer beland.
- “Just For Me” is al gelijk weer een iets vrolijker en voller nummer, dat iets wegheeft van een Raphael Saadiq productie. Toch is dit een nummer dat moeiteloos tussen “Tired Of Being Alone” en “I’m Still In Love With You” past. Het heeft dezelfde vibe, dezelfde kracht zonder dat het of een kopie of dat het geforceerd 70’s Soul plaatje is.
- Als er een nummer is dat met kop en schouders boven deze toch al magnifieke Soulplaat uitsteekt, is dat wel het heerlijke “You’ve Got The Love” met once again, my main man Anthony Hamilton. Anthony’s rauwe stem en vibe vormt samen met Green een heerlijk een-tweetje op een ?uestlove/Poyser/Gold geproduceerd juweeltje. De solo van de helaas pas overleden gitarist Chalmers “Spanky” Alford smaakt naar zoveel meer dan alleen op deze plaat is te horen.
- “No One Like You” is one of those ultimate odes to a woman. Soulful bijgestaan door Philly Soul zangeres Jaguar Wright is dit once again een nummer om niet te missen. Zowel qua teksten als sound is dit nummer aangenaam om te horen.. laid back with your lady.
- Back to something a little less funky. “What More Do You Want From Me” is weer zo’n zwoele Southern Soul song die alleen Al Green kan zingen. Onderwerp: wat kan een man nog meer doen dan hij al doet voor zijn geliefde? Met andere woorden, is het ooit genoeg? Al Green delivers, en dit is zo’n nummer to prove it.
- UK Soul sensation Corinne Bailey Rae goes Down South met Green op het nummer “Take Your Time”. Deze slow groove is een heel goed voorbeeld waartoe Corinne Bailey Rae in staat is qua sound. Maar laten we ook de producers niet vergeten: dit nummer klinkt weer heel anders dan de vorige nummers en dat terwijl de hele plaat door ?uestlove, Poyser en Gold gezamelijk is geproduceerd.
- Pas op het nummer “Too Much” komt lichtelijk een Hip Hop beat binnenvallen. Net als producer Nicolay weet ?uestlove heel makkelijk ‘zijn eigen genre’ te laten vallen om zijn sound aan te passen aan de artiest waar hij mee werkt. Al Green is een rasechte Soul artiest, die heeft geen hippe shit nodig om zijn publiek aan zich te binden.
- So, does that dope & Soulful sound end? In ieder geval nog niet met het even magnifieke als “You’ve Got The Love” juweeltje “Stay With Me.. By The Sea”. Deze Southern groove is een samenwerking met modern Soul gigant John Legend. Voor velen is deze naam al reden om de plaat aan te schaffen. En geef ze eens ongelijk. Dit nummer is dope met de grote D!
- “All I Need” is weer zo’n Soulvolle ballad waarvan je denkt “Hmm, toevallig kwijtgeraakt in 1972?”. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe erg deze plaat druipt van de Old School Southern Soul. En dan is het ook nog eens kraakhelder van opname. Al Green wordt nergens ‘Keith Sweat’achtig met teveel gesmeek en geslijm, it’s all very pleasant and selfrespecting. Dit is dus ook zeker weten Soulmusic for the fellas.
- Funk is comin’ up in het stompin’ “I’m Wild About You”. De basslines van bassist Adam Blackstone openen deze track en spoedig neemt Al Green de microfoon to lace the lyrics. Gelukkig niet te druk ofzo (dus geen Funkadelic sound), maar dit nummer is funky for an Al Green song, and it fits..
- “Lay It Down” sluit af met het lichtelijk Sly Stone geïnspireerde “Standing In The Rain”. De compositie doet je gelijk denken aan het legendarische “Everyday People”, maar dan begint Green te zingen.. Een heerlijk licht funky nummer dus, perfect om mee te eindigen.

Dit album is een definitieve aanrader voor de liefhebber van Al Green. Het album is een hele sterke throwback naar de sound waarmee Green legendarisch werd. Dit soort platen, soms ook wel plat ‘facelifts’ genoemd, kenmerken zich als een blend van moderne beats en opnieuw bespeelde klassieke melodietjes of sounds, waarbij de nadruk ligt op de hippe producer of de slee aan gastoptredens van today’s scene. Op zulke platen willen/moeten die old cats juist zo hip mogelijk klinken (Madonna, anyone?). “Lay It Down” lijkt daar in de verste verte niet op. “Lay It Down” is een plaat waarbij Green absoluut in de spotlights staat, en waarbij alles en iedereen zich heeft aangepast aan hem. Als er iets met deze plaat is bereikt, dan is het wel alsof deze plaat 35 jaar lang ergens in een kluis goed bewaard is gebleven en nu pas is ontdekt.

“Lay It Down” is voortreffelijk.
RATING: 9/10